Płacenie podatków wymaga zachowania określonej procedury. Istotne są tu nie tylko kwestie finansowe, lecz także formalne, a zwłaszcza terminy (te omawiam w osobnym artykule), miejsce i forma zapłaty podatku dochodowego.

Forma zapłaty podatku

Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą musisz mieć rachunek bankowy – choć nie wynika to wprost z przepisów, powinien to być rachunek bieżący, czyli rachunek przeznaczony właśnie dla przedsiębiorców. Konieczność założenia takiego rachunku wynika m.in. z narzuconej odgórnie formy rozliczeń podatkowych.

W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą i zobowiązanych do prowadzenia księgi rachunkowej bądź podatkowej księgi przychodów i rozchodów zapłata podatku następuje w formie polecenia przelewu. Nie dotyczy to jednak mikroprzedsiębiorców, którzy mogą dokonywać opłat w gotówce.

Ważne!

Za mikroprzedsiębiorcę można uznać tego, kto przynajmniej w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

  • zatrudniał średniorocznie mniej niż dziesięciu pracowników oraz
  • osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości (w złotych) dwóch milionów euro lub wykazał w bilansie sumę aktywów nieprzekraczającą tej kwoty.

Możliwość opłacania podatku w gotówce masz również wtedy, gdy wybierzesz opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych lub kartę podatkową. Uwierz mi jednak na słowo, że rachunek bieżący znacznie ułatwia rozliczenia i skraca czas potrzebny na przeprowadzenie całej operacji – o wiele prościej jest usiąść do komputera, zalogować się na darmowym koncie (są i takie!) i zapłacić podatek przelewem niż jechać z gotówką do urzędu skarbowego.

Właściwość miejscowa urzędu skarbowego

Podatek dochodowy wpłacasz na konto właściwego urzędu skarbowego. Mimo że w razie dokonania wpłaty na konto niewłaściwego urzędu nie powstanie u Ciebie zaległość podatkowa (podatek zapłacony do niewłaściwego urzędu jest wciąż podatkiem zapłaconym), to jednak wyjaśnienie tej sytuacji w organach podatkowych może Ci zająć trochę czasu. Z tego względu warto przestrzegać właściwości urzędów.

W przypadku osób fizycznych podstawowym adresem podatkowym jest ich adres zamieszkania – to według niego ustala się miejsce zapłaty podatku.

Przykład

Podatnik jest zameldowany w Augustowie, mieszka w Pabianicach, a działalność gospodarczą (sklep) prowadzi w Łodzi. Podatek dochodowy powinien więc opłacać w urzędzie skarbowym właściwym dla Pabianic.

Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Oczywiście czasowe przebywanie poza tym miejscem (np. w związku z pracą czy nauką) nie powoduje jego zmiany.

Na gruncie podatkowym miejsce zamieszkania zostało sprecyzowane wyłącznie na użytek stosunków międzynarodowych. I tak, na potrzeby PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

  • ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
  • w ciągu roku podatkowego przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni.

Wiadomo, że miejsce zamieszkania może ulec zmianie. W takim przypadku właściwość organu podatkowego ustala się według miejsca zamieszkania w ostatnim dniu roku (gdy chodzi o podatek roczny) albo w ostatnim dniu miesiąca lub kwartału (gdy chodzi o zaliczki na podatek lub podatek ryczałtowy płatny w trakcie roku).

Ważne!

Reasumując: najpierw musisz stwierdzić, który urząd skarbowy jest dla Ciebie właściwy (właściwość organu podatkowego określasz według miejsca zamieszkania, przy czym w razie zmiany miejsca zamieszkania decydujący jest ostatni dzień danego okresu), a następnie ustalasz numer jego rachunku bankowego (znajdziesz go na stronie internetowej urzędu skarbowego – konto PIT) i dokonujesz przelewu lub udajesz się do kasy danego urzędu i opłacasz podatek gotówką.

Na tych samych zasadach podatek od dochodów z działalności gospodarczej opłaca każdy ze wspólników spółek osobowych.

Jeżeli zatrudniasz pracowników lub zawierasz umowy cywilnoprawne, na podstawie których dane osoby świadczą pracę na Twoją rzecz, wtedy masz status płatnika i musisz rozliczać podatek od wypłacanych kwot. Podatek ten odprowadzasz do urzędu skarbowego właściwego według Twojego miejsca zamieszkania lub – w przypadku spółek – według siedziby spółki.

Autor: Paweł Ziółkowski

Podstawa prawna

  • art. 17 i 61 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749);
  • art. 42 i 38 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.);
  • art. 104 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.);
  • art. 25 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.);
  • § 11–12 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2005 r. nr 165, poz. 1371 ze zm.).